- --home--
- --bio--
- --tekst--
- --software--
Hier een lijst van mijn composities en performances. Podcasts, soundscapes en soundtracks staan hier.
| Palaver (2025) | klankinstallatie |
| Trog (2025) | 6 orgelrobots |
| Driewoud (2025-26) | klankinstallatie |
| Trill (2024) | uitvoerder en muziekrobot |
| Toetsingen (2024-26) | 1 uitvoerder |
| Robody (2024) | dansvoorstelling |
| Gram (2024) | ruisgrammofoon |
| Planeet Jong Dzin Pong (2023) | kindervoorstelling |
| Street Sonatas 5 & 6 (2021) | 2 uitvoerders |
| Glas II (2020) | 2 uitvoerders |
| Street Sonatas 3 & 4 (2020) | 2 uitvoerders |
| Hier en Daar (2017-19) | 1 of meer uitvoerders |
| Street Sonatas 1 & 2 (2019) | 2 uitvoerders |
| Anemoi (2018) | minimum 2 uitvoerders |
| Glas (2018) | 5 uitvoerders |
| Rollende Band (2018) | minimum 3 uitvoerders |
| Not Necessarily Music (2018) | 2 uitvoerders |
| Aria (2017-18) | 4 uitvoerders |
| Trajectories (2017-18) | 4 uitvoerders |
| No Room (2017) | minimum 2 uitvoerders |
| Muziekstraat (2017) | grote groep buurtmuzikanten |
| Hoorizon (2016) | minimum 3 uitvoerders |
| Plain (2016) | minimum 4 uitvoerders |
| Beving Rozebroeken (2016) | ensemble |
| Open Fields (2016) | ensemble |
| Rasuren (2015) | ensemble |
| Points to make (2014) | minimum 4 uitvoerders |
| (fl)ASH (2012-14) | ensemble |
| Centra (2013) | ensemble |
| Eigengang (2011-12) | 1 piano - 3 pianisten |
| Chunks & Streams (2011) | elektrisch gitaarkwartet |
| Drieweg II (2010-11) | 4 instrumenten |
| Gort (2008) | (versterkt) strijkkwartet |
| Soffitto (2008) | 2 muziekautomaten |
| Drieweg (2007) | 4 uitvoerders |
| Patchwork (2006-...) | een cyclus live elektronische werken voor amateurs |
| Radio South (2006) | 8 ,12 ,16 of 24 radio's en 2 optionele instrumenten |
| Slow Motion (2006) | 11 automatische instrumenten & computer |
| Point Black (2006) | piano en live electronics |
| Different Ways (2006) | ensemble en live electronics |
| Temperate Music (2005) | live electronics |
| Colo (2005) | electro-akoestisch werk |
| Ohne Worte II (2004) | stem, vla, perc & electronics |
| Dubbelstuk (2003-04) | automatische piano & pianist |
| Ohne Worte I (2002) | stem, vla, perc & mengpaneel |
| How it takes place (2001) | ensemble |
| Stiltegebieden (2001) | vl, vla & tape |
| Run! (2000) | ensemble en tape |
| ...von Hunderten, von Tausenden... (1998-2001) | strijkorkest |
| Nowhere's Chaos (1998) | ensemble |
| Nature Morte (1997) | ensemble |
| Phoenix (1996) | ensemble |
| Sailing the seas of down below (1995) | automatische piano |
| 8 short songs (1995) | stem en (prepared) piano |
Palaver
Palaver is een installatie met microfoon, computer en orgelrobots. Spreek, zing of fluister in de microfoon en hoor hoe de automatische orgels je stem omzetten in orgelklanken. De microfoon registreert je stemgeluid. De computer maakt vervolgens in real time een spectrumanalyse van je stem en vertaalt dit naar MIDI-signalen die naar de orgelrobots worden gezonden. Afwisselend wordt er wel of geen (audio) akkoord toegevoegd aan de spectrumanalyse waardoor er een soort vocoder effect ontstaat.
Palaver is een installatie gemaakt in en voor Stichting Logos. Kristof Lauwers maakte in het verleden reeds een gelijkaardige toepassing met stemanalyse: Palaverpiano voor een automatische piano. De orgelrobots Hybr en HybrHi werden gebouwd in Logos door Godfried-Willem Raes. De orgelpijpen zijn van PVC en worden aangestuurd met een membraan en oscillator per pijp. Er is dus geen windlade. De orgelrobots spelen nauwkeurig microtonen waardoor de Palaver installatie veranderingen van timbre en boventonen in detail kan laten horen en fascinerend bewerken.
• vertoond op 4 oktober 2025 in de Flagey (Brussel) voor een concertproductie van BrusselsPhilharmonic.
• opname: twee fragmenten van twee bezoekers die al zingend, sprekend of fluitend experimenteren met de Palaver installatie (Flagey, oktober 2025):
orgelrobot Piperola
Trog
Dit is een compositie voor zes computergestuurde orgels van Logos. De orgels Bomi, Bourdonola, Piperola, Pos, Roro en Qt hebben een automatische windlade en het aanblazen van de orgelpijpen produceert de (akoestische) klank. De computersturing maakt het mogelijk om de orgels een heel lage winddruk te geven en daar gradaties en (zeer) geleidelijke overgangen (bv. van 30 seconden) in te maken. Sowieso heeft de motor (van de windlade) ook tijd nodig om van een laag toerental uit te bollen naar een nog lager toerental. Het zijn deze mogelijkheden die mij fascineerden om Trog te maken: door de lage winddruk of minieme veranderingen ontstaan zeer zachte whistle tones of andere (deels onvoorspelbare) boventonen. Ik heb op elk orgel gezocht naar de tonen of akkoorden die een homogene klanksterkte hebben bij een lage winddruk, zodat zoveel mogelijk boven- en ondertonen hoorbaar worden. De zes orgelpartijen vereisen elk voor het volledige werk van ca. 13 minuten slechts een beperkt aantal orgelpijpen: het maximum is zeven MIDI toonhoogtes (=orgelpijpen) voor de partij van het Roro orgel. Maar door de veranderende, lage winddruk ontstaan er veel meer boventonen en toonhoogtes. Ook het geblaas, geruis van de windlades en de geluiden van open- en dichtgaande kleppen (bij individuele orgelpijpen) maken deel uit van het werk.
Eén orgel, Roro, staat verderaf van het publiek dan de andere vijf. Het klinkt vanuit de verte, met meer galm. Door de ruimtelijke opstelling is Trog ook als een installatie te exposeren, het publiek loopt dan tussen de zes verspreide orgels terwijl het werk in een loop afgespeeld wordt.
• uitvoering op 10 september 2025 in Logos.
• opname: Trog klinkt over het algemeen bijzonder stil, deze opname (september 2025) is daarom met close micing gemaakt maar geeft wel een ietwat vertekend beeld:
Trill
Dit is een werk voor één uitvoerder die een MIDI controller met schuivers en toetsen bespeelt en Aeio, een muziekrobot van Stichting Logos. Deze robot heeft 12 snaren, elke snaar heeft een elektromagneet die de snaar doet trillen (zoals een ebow) en een hamertje waarmee de snaar wordt aangeslagen. De trillingen van die snaren worden mee bepaald door de trillingen van de andere snaren en door de voorgaande trillingen. Bovendien kan een minieme toonhoogte- of volumeverandering plots een groot klankeffect veroorzaken: de grondtoon of harmoniek (van 1 of nabijliggende) snaren kan zo plots beginnen of ophouden te resoneren. Het is deze onvoorspelbaarheid en gevoeligheid voor geschiedenis en context waardoor ik gefascineerd raakte door dit instrument en waardoor ik een live improvisatie gemaakt heb die deze onvoorspelbaarheid en resonantie ten volle bespeelt.
Er zijn heel veel parameters waarmee je dit computergestuurd snaarinstrument kan bespelen. In Trill beperk en bundel ik die parameters. Vier snaren vormen de voorgrond en 8 snaren de achtergrond. Van de 4 hoofdsnaren hoor je de laagste harmonieken, van de andere 8 de hoogste harmonieken. Per hoofdsnaar bespeel ik (via een patch in Pd) een viertal parameters op de MIDI controller (een toets, schakelaar en 2 schuivers per hoofdsnaar ). De 8 achtergrondsnaren zijn 'gebundeld' in mijn patch: ze veranderen via vier algoritmes. Deze algoritmes kan ik (live) aan- of uitzetten en (vooraf) toewijzen aan specifieke (achtergrond)snaren.
• uitvoering op 19 december 2024 in Logos.
• live opname van uitvoering op 19 december 2024:
• Pure Data patch (meerdere files gebundeld, met als hoofdfile main-trill-aeio.pd, versie: dec24).
Toetsingen
Dit is een verzameling improvisatorische werken voor de (software) synthesizer Mimba, live te bespelen op een MIDI piano toetsenbord. Deze synthesizer is gebaseerd op algoritmes die fysieke processen nabootsen (trillende snaar, lucht die door een pijp blaast, enz.). Mimba werd gemaakt door Hans met de audio programmeertaal Pd. Met opzet is het timbre van deze synthesizer niet egaal, toonhoogte- en luidsterkteverschillen zorgen soms voor uiteenlopende klankkleuren (omdat ze bv. andere feedback-processen in gang zetten).
Op Bandcamp staat een mini-album met opnames van Toetsingen (concert in iMAL, 2026). Hier vind je meer info, onbewerkte opnames en Pd patches van Toetsingen.
• uitvoering op 26 juni 2026 op The Cookery van iMAL in Brussel.
foto: Christel Vastenavont
Robody
Een fysiek uitdagende dansvoorstelling over lichamen en vormen van leven, groei en uitputting, gemaakt samen met danseres Emilie De Vlam en muzikant Kristof Lauwers. In het begindeel beweegt Emilie in, uit en rond grote plastiek sculpturen terwijl ik de ruisgrammofoon bespeel. In het tweede deel doen haar bewegingen (via radar) de Logos muziekrobots spelen.
• uitvoeringen op 23, 24 en 25 juli 2024 in in Logos.
Gram: ruisgrammofoon improvisaties
Een aantal improvisaties met de ruisgrammofoon. Een blazer (compressor) blaast door holtes en tegen oppervlaktes van een LP of single, en brengt ook snaren, rekkers of plastiek linten (bevestigt aan die LP) aan het trillen. Het resultaat is een meerlagige ruisklank, die versterkt wordt met een akoestische hoorn zoals op een ouderwetse platendraaier. Een instrument dat deel uitmaakt van de Susurrus klankinstallatie, samen ontworpen met Mattias Parent in Stichting Logos.
1_gram (impro test-grammo31mei24-take2.wav):
4_gram (impro snel-susurrus12jun24-zoom22.wav):
5_gram (impro snel-susurrus12jun24-namiddag-zoom25.wav):
3_gram (impro snel-susurrus12jun24-zoom19.wav):
2_gram (impro snel-susurrus10jun24-zoom14.wav):
Planeet Jong Dzin Pong
Een kindervoorstelling gemaakt voor Stichting Logos, in samenwerking met Emilie De Vlam en Kristof Lauwers. Het jeugdig publiek gaat op ontdekkingstocht doorheen de gebouwen en ontmoet onderweg concertjes, dansacts en lichtjes-uit-de-hand-lopende performances met de Logos muziekrobots.
• uitvoeringen op 18, 19 juli 2023 (Gentse Feesten) en 19 november 2023 (Kunstendag voor Kinderen) in Logos.
foto: Wouter Cox
Glas II
In Glas II zit het publiek binnen en kijkt door grote ramen naar de straat en het landschap buiten. Omgevingsgeluiden worden door microfoons opgevangen en binnen weergegeven. Twee uitvoerders geven muzikale commentaar in de binnenruimte maar ze wandelen ook het landschap in en uit met instrumenten of microfoons.
Glas wil muzikale landschapskunst zijn waarbij binnen- en buitenruimte, uitgevoerde muziek en toevallige omgevingsgeluiden samen een overkoepelende, audiovisuele ruimte vormen.
De dialoog tussen stilstand en beweging staat centraal in deze tweede Glas compositie. De muzikanten bespelen (versterkte) fietsen en draaiende, rollende objecten zoals spinners. Verschillende microfoontypes en -technieken dienen vooral om (wijdse, gesloten, intieme, enz.) ruimtes op te wekken.
• uitvoering: 10 october 2020 door Stefaan Smagghe en Hans Roels in Postx.
• audio opname en meer uitleg (in het Engels) over de uitvoering op 10 october 2020 op deze pagina.
• tekstpartituur (in het Engels).
Hier en Daar
Dit is in de eerste plaats een werk voor uitvoerders, het is een soort oefening of meditatie met een ver instrument: een instrument dat je op 1 plaats bespeelt maar dat op een andere plaats in de omgeving klinkt. Bijvoorbeeld: in je living speel je op een keyboard en synthesizer en die weerklinkt enkel door het open raam, via een draagbare luidspreker die in de takken van een boom 15 meter verder hangt. Door een muziekinstrument uit te breiden en de omgeving te integreren, verliest de uitvoerder een deel individualiteit. Hij of zij kan niet meer precies inschatten welke klank het verre instrument en welke klank de omgeving maakt. Terzelfdertijd bekomt de uitvoerder meer verbondenheid met die omgeving. Meer uitleg over Hier en Daar vind je in mijn blogtekst (Engels) of in het Nederlands in mijn blogarchief o.a. over een realisatie door Vincent Caers.
foto: Lore Stessel
Street Sonatas
→ album Street Sonatas op Bandcamp
In de Street Sonatas bespelen twee uitvoerders straatobjecten zoals een fietsrek, omheining, speeltuig of brugpeiler. Met contactmicro's, laptops en slagwerkstokken vormen ze die om tot een elektronisch instrument waarin de akoestische eigenschappen van de straatobjecten herkenbaar blijven. Beide uitvoerders bespelen het object met de ene hand en een (keyboard) controller met de andere hand. De live electronics in de laptop zijn op maat gemaakt van het straatobject.
Deze Street Sonatas tonen mijn interesse voor een ecologisch materialisme: een zorg voor het sensuele leven van dingen en objecten in onze wereld. Een brug of zitbank kan een unieke klank hebben, deel uitmaken van de habitat van dieren, veranderen door weer en wind, een langere levenstijd hebben dan mensen, mensen dwingen om op een bepaalde manier te zitten of wandelen, een persoonlijke of sociale betekenis krijgen voor lokale inwoners of voorbijgangers, enz. Dingen en objecten hebben hun eigen leven, en zijn gelijktijdig ook verbonden met de wereld van mensen, dieren, planten en natuurkrachten rondom hen.
De uitvoerders exploreren de eigen, locatiespecifieke timbres van het object en breiden de klankmogelijkheden verder uit met live electronics. Ook de klankomgeving wordt geïntegreerd in de uitvoering. Technieken die vaak terugkomen in de Street Sonatas zijn: vanuit de (timbre)karakteristieken van het object een stem- en toonhoogtesysteem creëren (in Sonatas #1 #2 & #5); de input van de contactmicro pitch-shiften en terzelfdertijd de timbres van het straatobject exploiteren door dat op verschillende plaatsen te bespelen (in Street Sonatas #1, #2 & #3). In de tweede Street Sonata detecteert de live electronics patch de boventonen en die worden vervolgens als sinusgolven met twee verschillende amplitude envelopes weergegeven. In Street Sonata #3 maken de uitvoerders vooral ruisgeluiden die vervolgens in real time 'getransponeerd' worden. In Street Sonata #4 ten slotte volgen ruisbanden in grote lijnen het timbre van de klanken die de spelers op het straatobject produceren (een FFT analyse detecteert het spectrum en daarmee wordt aangehouden ruis met verschillende frequentiebanden gegenereerd). In deze Sonata neemt een liedopname ook de karakteristieken over van het straatobject: het wordt met een vibration speaker afgespeeld op het object en opgenomen met een contactmicrofoon (een werkwijze vergelijkbaar met een plate reverb van vroeger).
In 2021 maakte ik 2 nieuwe Street Sonatas: in Street Sonata #5 "Swing" staat de botsing van materialen en de slingerbeweging centraal. Een kleiner object wordt tegen het straatobject geslingerd en aan beide objecten is een contactmicrofoon bevestigd. Die beweging veroorzaakt een soort golvend ritme, met een ongelijke, moeilijk te controleren natrilling wanneer de objecten net wel, net niet tegen elkaar schommelen. Hierdoor levert één botsing -van twee materialen- voortdurend twee verschillende klanken op. De Street Sonata #6 "Wind" focust op het geluid van de wind op de performanceplek. De klank van de wind op draden, omheiningen, bladeren, bomen, of in gaten van omgevingsobjecten met buizen wordt opgepikt met microfoons en verwerkt in de performance. Het straatobject zelf wordt omgevormd tot een muziekinstrument waarbij luidsterkte en toonhoogte rechtstreeks met elkaar verbonden zijn, naar analogie met (sommige) windgeluiden.
Een album met opnames (uit 2020 en 2021) van de Street Sonatas op Bandcamp (september 2026).
Hieronder enkele video-opnames van concerten in Gent (Keizerpoort en de Krook) in 2019 en 2020, samen met Ruben Orio. Daarop zijn de Street Sonatas #1, #2, #3 & #4 te horen. Op deze vimeo website kun je ook videos van juni 2021 bekijken (met de Sonatas #1, #2, #3, #5 & #6).
-----
Anemoi
Anemoi is een performance waarbij twee uitvoerders met microfoons en lange buizen de wind bespelen. De uitvoerders staan op een dak of winderige plek. Het publiek kijkt vanop een afstand toe en hoort het geluid door luidsprekers of hoofdtelefoons. In een buisinstrument zit een gevoelige micro. Door die buis van richting te veranderen, kan het geluid van de wind of de omgeving opgevangen worden. De richting van de buizen creëert ook filter-effecten (door de weerkaatsing van geluiden tegen muren en gebouwen). Een tweede instrument laat ook de wind horen maar bestaat uit een stereo koppel microfoons, verbonden aan een laptop en Pure Data patch. De uitvoerders kunnen beide wind-instrumenten ook in lichte mate als muziekinstrument bespelen, door ze aan te slaan of erin te blazen.
Anemoi wil de alomtegenwoordigheid van de wind zichtbaar en hoorbaar maken. De performance wil laten ervaren hoe de levende, veranderlijke wind tegen oren, bomen en gebouwen botst, hoe die wind op, onder en doorheen straten en menselijke activiteiten steeds verderstroomt en als een onzichtbare muzikant mensen, dieren en dingen doet bewegen, trillen en klinken.
• uitvoering: 17 december 2018 tijdens het Research Festival Experiments are More Refreshing than New Socks van het conservatorium van Antwerpen. De 2 uitvoerders (Ruben Orio, Hans Roels) stonden op het dak van de Singel, het publiek keek vanuit een ander gebouw in de Singel door een raam naar de uitvoerders. Ook uitvoering op 23 augustus 2019 in DOK (haven van Gent). Ruben Orio en Hans Roels speelden vanop een oude, blauwe havenkraan terwijl het publiek in DOK toekeek en luisterde.
• extra documentatie (in het Engels).
• hieronder twee korte videofragmenten van de try-out in de haven van Gent.
Glas
In Glas zit het publiek binnen en kijkt door grote ramen naar een landschap buiten. Een slagwerker en synthesizer-speler geven muzikale commentaar vanuit de binnenruimte maar wandelen ook het landschap in en uit. Andere uitvoerders hebben microfoons om geluiden in de omgeving op te vangen en weer te geven in de binnenruimte.
Glas wil muzikale landschapskunst zijn waarbij binnen- en buitenruimte, uitgevoerde muziek en toevallige omgevingsgeluiden samen een overkoepelende, audiovisuele, gekomponeerde ruimte vormen. Een soort droomruimte waarin je zowel observator als deelnemer bent. De droom is collectief en niet individueel.
• uitvoering: 20 october 2018 door het Collectief Publiek Geluid tijdens het Oortreders festival van Musica.
• audio opname en meer info over de realisatie van Glas op het Oortreders festival op deze pagina.
• extra documentatie (in het Engels).
Rollende Band
De Rollende Band is een werk voor wandelende uitvoerders, die een rolkoffer trekken langs een parcours met verschillende straatstenen en straatpatronen. De rolkoffers zijn versterkt met contactmicrofoons en luidsprekers in de rolkoffer. De uitvoerders proberen samen te spelen met een ritmische click track die verstuurd wordt via een mobiele draadloze zender. Deze track functioneert ook als een soort script en bevat een aantal (klank)signalen om te vertragen, stil te staan, enz.
Uitgebreide info over (een vroegere versie van) deze performance vind je in mijn blogarchief.
• uitvoeringen: 23 juni 2018 (Gent), 21 september 2019 (Coyendans, Gent), 28 november 2019 (de Noorderlichtparade , Antwerpen).
• hieronder een kort videofragment van een repetitie op het De Coninckplein in Antwerpen. De klankman (opname) loopt ook mee met de uitvoerders en aan één van de rolkoffers is een gopro camera bevestigd (onderaan in beeld).
• live audio opname (fragment) van de try-out in 2018.
Not Necessarily Music
Not necessarily music is een werk voor 'stille' muzikanten: omstaanders kunnen gewoon naar de voorstelling kijken of - als ze dat willen - luisteren via een hoofdtelefoon. Deze compositie is een ode aan een publieke rustplek zoals de leeszaal van de Krook.
Dankzij technologie als smartphones, internet of hoofdtelefoons kunnen mensen niet enkel thuis of op het werk maar ook op verplaatsing werken of studeren. Bovendien kunnen ze ook muziek beluisteren of piano spelen zonder veel lawaai te maken, er staat bv. een vleugelpiano met hoofdtelefoon in de Krook bilbiotheek (Gent) waarop mensen oefenen en spelen. Op deze manier wordt muziek beoefenen een half private, half publieke activiteit. Het wordt een intrigerende visuele voorstelling waar voorbijgangers enkel kunnen gissen naar wat de muzikant voor zichzelf speelt. Net zoals je enkel kunt gissen naar welke berichten je mensen ziet versturen, of naar welke geluiden de buitenomgeving - zichtbaar door de ramen - maakt.
Dit spel van blootgeven en afsluiten, en daardoor een publieke ruimte creëren, beheerst Not necessarily music. In sommige passages spelen de muzikanten enkel voor zichzelf. Noch de medespelers, noch het publiek hoort dan de 'originele' muziek. Op andere momenten spelen ze enkel visueel samen of luisteren ze allebei naar dezelfde omgevingsgeluiden (via een microfoon die buiten de Krook geplaatst is) zonder elkaar te horen. Ten slotte spelen ze in sommige secties ook als 'echte' muzikanten samen, die elkaar horen.
• uitvoering: 23 mei 2018 in de leeszaal van de Krook bibliotheek (Gent) door Ana Filipa Botelho (wind controller) en Quentin Meurisse (keyboard)
• live audio opname van de eerste uitvoering op 23 mei 2018.
• de partituur en extra documentatie (in het Engels).